از جلو خودم را ول می دهم روی تخت و بالش راه نفس ام را می بندد. می توانم تمام اش کنم؟ می شود تمام اش کرد؟ می شود تمام اش نکرد؟ می شود با این همه بی امیدی تمام اش نکرد؟ اصلن کدام احمقی برگشته و گفته که پایان شب سیه... یک سال سیاه لعنتی هم که می گذرد، یک روز لعنتی هم نمی آید.

نه. نمی توانم. نفس ام بند می آید. سر ام را به چپ می چرخانم. به هن هن می افتم. از هیکل چهل و چند ساله ی خود ام متنفر می شوم. از این لش صد کیلویی حال ام به هم می خورد. از این حالت آلت ام که گیر کرده بین من و این تخت. می خواهم یک چاقو بر دارم و از بیخ همه اش را بکنم. سنگینی این نگاه ام را، هوس کهنه ام را روی همه ی دختر های شانزده ساله ی  این شهر حس می کنم. می خواهم همه ی برجسته گی های تن ام را بکنم.

چرا آن آینده ی لعنتی ایده آل نمی رسد؟ چرا آن آینده ای که من لعنتی دنبال اش ام نمی رسد. نه. دیگر برای گفتن کلمه ی "آینده" هم خیلی دیر شده. هیچ وقت هیچ چیز رو به راه نمی شود. من اصلن اگر این زن احمق را که هر روز صبح به احمق های این شهر سلام می کند و برای شان آرزوی روزی خوش را می کند می دیدم، خرخره اش را مثل سگ می جویدم.

من از تن لعنتی خودم متنفر ام. از این سر انگشتان خشک که بوی سیگار می دهند، از این نفس لعتنی که بوی الکل می دهد و می خواهم با هر بازدم هر چه خوردم بالا بیاورم، بد ام می آید. من از بوی عرق خود ام عق ام می گیرد. می خواهم با همان چاقوی کذایی همه جا های ام را ببرم بریزم دور. وای که چهل ساله گی لعنتی چه سن مزخرفی ست. برای هر کاری دیگر دیر است، برای به کار بردن کلمه ی "آینده" خیلی دیر است و هنوز هم هیچ کاری نکرده ام. من از این لحظه ها می ترسم. می ترسم و دیگر حال ام از این تن به هم می خورد. لعنت به من. لعنت به من.

چهار دهِ پنج هشتاد و هشت

پ.ن. "این چهل ساله گی لعنتی" ِ صدرای دنیای دیوانه ی دیوانه ی دیوانه